Το σπίτι μας...μας πλακώνει!

Χθές το βράδυ δεν δούλεψα.

Πέρασα ένα πανέμορφο Σαββατοκύριακο με φίλοξενούμενους στο σπίτι μας, τα κουμπάρια μας (και το βαφτηστήρι μας - του οποίου τα γενέθλια ήταν και ο λόγος του ταξιδιού τους - άσχετο) από τη Κρήτη,  και είπα να αράξω με τον Αλέξη να δούμε καμιά ταινία...

Στο ΣΚΑΪ ξεκινούσε στις 11:00 η πολυσυζητημένη ταινία HOME . Ήθελα από καιρό να τη δώ και ιδού η ευκαιρία!

Απλωθηκα λοιπόν προετοιμασμένη να δω ένα "αριστούργημα εικόνων", όπως  μου το είχαν περιγράψει, ένα "ντοκυμαντέρ για το περιβάλλον"...

Η ώρα έχει πάει τριεσήμισι το πρωϊ και το μάτι μου είναι ακόμα στηλωμένο στο ταβάνι. Η Άρτεμις δίπλα μου κοιμάται αμέριμνη, τη στιγμή που εγώ επαναλαμβάνω τα στατιστικά στοιχεία που απαριθμούσε η ταινία, στο μυαλό μου.

Γυρίζω κάθε τόσο και χαζεύω το αγγελικό της πρόσωπο, γαλήνιο και ήρεμο, και αναλογίζομαι πόσο θα έχει σκληρύνει σε λίγα (λιγότερο από 30) χρόνια, όταν όλα όσα  προφήτευε η ταινία θα τα βιώνει στη ζωή της...

Όταν θα βρίσκεται στην δική μου ηλικία και δεν θα μπορεί να απολαύσει ούτε καν αυτό το ξένοιαστο weekend που μόλις περάσαμε.

Γιατί στα 33 της η κόρη μου, όπως και τα δικά σας παιδιά, θα έχει πολύ περισσότερα πράγματα για να ανησυχεί, από ό,τι εγώ αυτή τη στιγμή...

Στα 33 της η έλλειψη νερού θα έχει αναγκάσει σχεδόν 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους να μετοικήσουν σε περιοχές όπου ακόμη υπάρχει νερό, ενώ ήδη σήμερα ένας στους έξι ανθρώπους ζεί σε επισφαλή, ανθυγιεινά, και συνωστισμένα μέρη, χωρίς πρόσβαση σε καθημερινές ανάγκες όπως πόσιμο νερό, υγιεινή και ηλεκτρισμό.

Φαντάζομαι πως η έννοια της ειρήνης θα έχει εξαφανιστεί ως τότε...

Πώς θα είναι άραγε η ατμόσφαιρα τότε, όταν ήδη σήμερα ζούμε στις χειρότερες συνθήκες ατμόσφαιρας που έζησε ποτέ η ανθρωπότητα;

Σε τί συνθηκες θα ζει τότε, όταν σήμερα ο μισός πλούτος της γης ανήκει μόλις στο 2% του πληθυσμού της; Και ποιο θα είναι το τίμημα της επιβίωσής της;

Σήμερα ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι πεινάνε, πόσοι θα έχουν γίνει μέχρι τότε;

Κι αν είναι και εκείνη ένας από αυτούς;

ή ένα από τα θύματα τους, στο βωμό της επιβίωσης;

Είναι αργά.

Η Άρτεμις κοιμάται αμέριμνη. Βγαίνω έξω στη βεράντα και κοιτάζω γύρω μου.

Δεξιά μου ένα καραφλό βουνό, που κάποτε ήταν το δάσος του Υμηττού δεσπόζει απειλητικά, και από τους πρόποδές του ξεκινάει μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες, ξερές και αφιλόξενες πόλεις του κόσμου. 

Σε αυτή σκοπεύω με πλήρη συνείδηση να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Δεν είναι απίστευτο; 

Το ανθρώπινο έγκλημα, ενάντια σε όλα όσα μας κληροδότησε τα τελευταία 200.000 χρόνια ο πλανήτης μας, βρίσκεται ακριβώς μπροστά στά μάτια μας.

Δε χρειαζόμαστε ταινίες σαν και αυτή να μας αφυπνήσουν.  Αρκεί να κοιτάξουμε γύρω μας, όπου και αν είμαστε σε αυτή τη πόλη!

Το σπίτι μας το παραμελήσαμε, το λεηλατήσαμε, το κατακρεουργήσαμε.

Και αυτό τώρα πέφτει και μας πλακώνει.

Μέχρι τα παιδιά μας να φτάσουν στη δική μας ηλικία τίποτα δε θα είναι ίδιο με σήμερα.

Είναι αργά.

Πολύ αργά για να απογοητευόμαστε. Πολύ αργά για να απαισιοδοξούμε.

Είναι απλά η ώρα να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας.

Ο καθένας μόνος  του, και όλοι μαζί.

Καλή αρχή!

HOME - THE MOVIE