Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

ακατα μακατα σουκουτου μπε

http://www.flickr.com/photos/lazarslavkovic/5104501532/
Πάρε βαθιά ανάσα και ξεκίνα!
Ήταν να μη πάρω φόρα...


Σε συνέχεια της προηγούμενης μου ανάρτησης, ακόμη και αν η έμπνευση μου δεν με έχει επισκεφθεί, εγώ αποφάσισα να  γράψω.

Ασυναρτησίες.
Και σε όποιον βγάλει άκρη, εγώ με τη σειρά μου θα του βγάλω το καπέλο.

Θα υιοθετήσω την αντίληψη του "τρώγωντας  έρχεται η όρεξη"....





Η αλήθεια είναι ότι με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και (κατά συνέπεια) μέσα μου, είναι πολύ δύσκολο η γραφή μου να συναντηθεί με τη δομή.
Και όλως παραδόξως όλο αυτό το "ακαταμακατασουκουτουμπε" που γύριζε στο κεφάλι μου, και δεν έβρισκε λέξεις για να ξαποστάσει σε μια ανάρτηση, σε ένα χαρτί, μια κουβέντα, άρχισα να το συνηθίζω.
Μη σου πω και να μου αρέσει κιόλας!
Κάπως, ταυτίστηκε με τα "διαολοσκορπίσματα" που με περιβάλλουν...


Δεν ξέρω αν ήταν το "θέλω" ή τελικώς το "πρέπει" μου, που με κάθιζε μπροστά στην οθόνη με το βλέμμα στιλωμένο στις 5 λέξεις που (προσπαθούν να) απαρτίζουν τη φιλοσοφία μου τα τελευταία χρόνια (the-sunny-side-of-life).
http://www.flickr.com/photos/cubagallery/4326668374/
Πάντως κάτι από τα δύο δεν λειτουργούσε καλά και με μπλόκαρε για μήνες, σε σημείο που, το μόνο που κατάφερνα να κάνω με περίσσεια επιτυχία, μπαίνοντας ξανά και ξανά εδώ μέσα, ήταν να αυξάνω κατά ένα ψηφίο αυτό το κοντεράκι δεξιά...

Στο μεταξύ αναζητούσα μάταια τις λέξεις, τις σκέψεις...

Και εν απουσία τους είπα να το ρίξω και λίγο στη καλλιτεχνία, την οργάνωση και το συμμάζεμα του blog.
(Αλήθεια, πως σας φαίνεται το lifting;)

Αφού λοιπόν ξεκρέμασα από το ταβάνι τον "εξιδανικευμένο εαυτό μου" που τόσο καιρό πηδούσα, μάταια, για να φτάσω, και αντ'αυτού κρέμασα το μαστίγιο (για λίγο, πάντα...)

έκατσα και έγραψα...



http://www.flickr.com/photos/antonioperezrio/199138725/
Άσχετο (εκ πρώτης όψεως):

Η επαφή μου με την επικαιρότητα διατηρεί μια ολοένα και πιο φθίνουσα πορεία, φτάνοντας σήμερα στο σημείο το βλέμμα να αποστρέφεται οποιοδήποτε μέσο ασχολείται με εκείνη, και το αυτί μου να βουλώνει σε οποιαδήποτε αναφορά σε εκείνη.
Πεπεισμένη, ότι τίποτα δεν λέγεται και δε γράφεται χάριν δημοσιογραφίας και αντικειμενικής ενημέρωσης από τα κύρια ΜΜΕ, θεωρούσα το μοναδικό λόγο ύπαρξης τους τη χειραγώγηση των μαζών.
Και από αυτή εσκεμμένα και συνειδητά επέλεγα να εξαιρεθώ.

Μέχρι που έπεσε στα χέρια μου ο τελευταίος λογαριασμός της ΔΕΗ (ναι, αυτός με το "χαράτσι")...

Έκτοτε στα κείμενα, άρθρα και συγγράμματα περί γονεϊκότητας, πνευματικότητας, μεταφυσικής, ψυχολογίας, και γενικότερων εναλλακτικών προσεγγίσεων και αναζητήσεων, προστέθηκαν και κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικές αναλύσεις, συνεντεύξεις και ρεπορτάζ, αλλά και ιστότοποι κινημάτων που αρνούνται να πληρώσουν, που συντάσσουν εξώδικα προς μαζική υπογραφή, που αναλύουν το Σύνταγμα, και μια προς μια τις  ισχύουσες νομικές διάταξεις, που κάθε μέρα παραβιάζονται από την Ελληνική Κυβέρνηση εις βάρος των πολιτών της.

http://www.flickr.com/photos/ksu_kuleshova/4247807023/
Με άλλα λόγια άρχισα να ενημερώνομαι. 
Και συνειδητοποίησα ότι η στιγμή που το έκανα αυτό δεν ήταν τυχαία.
Δεν ήταν απλά μια συνειδητή απόφαση "επιβίωσης" της καθημερινότητας, η επιλογή μου να έχω μάτια και αυτιά κλειστά στην επικαιρότητα.
Ήταν και μια στάση ανάμεικτων συναισθημάτων αδιαφορίας, φόβου, τεμπελιάς και "αναρχο-αυτόνομης" αντίδρασης.

Μέχρι σήμερα πίστευα ότι η δική μου συνεισφορά στον εαυτό μου και τους γύρω θα ήταν αρκούντως σημαντική, αν περιοριζόταν στη πληροφόρηση (εαυτού και άλλων), με σκοπό το "κατά δύναμιν" για τα παιδιά όλου του κόσμου....

Ήταν πέρυσι λίγο μετά την είσοδο στο νέο έτος, όταν έγραψα για τη "Χρονιά του Κουνελιού"  που σύντομα θα κλείσει το κύκλο της, αφήνοντας πίσω της "συντρίμμια, αρρωστημένους και αγρίμια". Και σε αυτή την ανάρτηση αναφερόμουν σε αυτή ακριβώς τη πρόθεσή μου :

http://www.flickr.com/photos/un_photo/3837227698/
"για όσο υπάρχω, θα δουλεύω ταπεινά, ώστε τα παιδιά μου, και τα παιδιά όλου του κόσμου να μπορέσουν να βρουν μια θέση έξω από το ανόητο σύστημα στο οποίο μεγαλώσαμε εμείς.
Θα διαβάζω, θα γράφω, θα ακούω και θα μαθαίνω για το πως θα μπορέσω να βοηθήσω αυτά τα πλάσματα να ανθίσουν και να φέρουν εις πέρας την αποστολή που έχουν έρθει να εκτελέσουν."

Σήμερα ξαναδιαβάζω την ανάρτηση αυτή (και εκεί μεταξύ άλλων, συνειδητοποιώ ότι χρειάζομαι μια ακόμη ένεση έμπνευσης από Ελβετία, σαν αυτή που με βοήθησε να γράψω κάτι τόσο αβίαστα και αληθινά) και συγκινούμαι από τα λόγια μου (συγχωρέστε μου την έπαρση, υπάρχουν λίγες φορές που με παραδέχομαι λίγο παραπάνω από ότι καθημερινά...).

[Διαβάστε τη (ξανά), είναι ένα καλό τονωτικό ενάντια στις δύσκολες μέρες που διανύουμε..]

Συνειδητοποιώ όμως ταυτόχρονα, ότι για να ζούμε εκτός συστήματος, θα πρέπει πρώτα αυτό το ίδιο να το γνωρίσουμε, να το κατανοήσουμε και να το ζήσουμε, όπως κάθε εχθρό μας που θέλουμε αποτελεσματικά να εξολοθρεύσουμε.
Δεν αρκεί η αποχή από τα κοινά.
Τουναντίον επιβάλλεται ή έστω ελάχιστη ενασχόληση με αυτά.

Και αυτό κάνω τη τελευταία εβδομάδα (ας όψεται αυτός ο λογαριασμός...), ανακαλύπτοντας κομμάτια που μου συνθέτουν το παζλ, και που στις παραπάνω αναζητήσεις μου δε βρέθηκαν ποτέ.

Γνωρίζω πια καλά ότι αυτή η "τσίπα" που φοράει η ανθρωπότητα, είναι για πέταμα. Και αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η τσίπα δεν είναι άλλη από αυτή που φέρει, ξερή και ζαρωμένη ο κάθε ένας από εμάς.
Πρακτικά όμως, πως τη πετάς μια και έξω;
Καλός και ο διαλογισμός, δε λέω, καλή και η αυτογνωσία, αλλά με τους λογαριασμούς, τί κάνεις;


Γνωρίζω ότι ήρθε ο καιρός της κρίσης (και με τον όρο δεν αναφέρομαι σε καμία δυσάρεστη κατάσταση, αλλά σε ένα ξεκαθάρισμα, που θα επιφέρει τη κάθαρση, την εξυγίανση, την αναγέννηση), αλλά χρειάζομαι και να γνωρίζω πρακτικά πως θα την επισπεύσω από πλευράς μου.
Για να ξεμπερδεύουμε πια βρε αδερφέ!


Στο ρεζουμέ τώρα.

http://www.flickr.com/photos/30120194@N02/4025222941/
Προχτές διάβασα το άρθρο της Λαμπρινής Σταμάτη, στο νέο και πολλά υποσχόμενο "Φωτόδεντρό" της, που μου έστριψε το στομάχι, ακριβώς γιατί χτυπούσε στην ευαίσθητη χορδή μου, τα παιδιά, και τις επιπώσεις που έχουν υποστεί από εμάς τα "άμοιρα", "αθώα" "θύματα της κρίσης".
Μου έδωσε μια γερή σφαλιάρα για να συνέλθω, και να κατέβω από το ροζ συννεφάκι που επιμελώς μεπεριέβαλα. Να λάβω επιτέλους μια θέση προάσπισης, να φερθώ σαν υπεύθυνος γονιός και να προστατέψω σε πρακτικό επίπεδο το δικό μου και όσα άλλα παιδιά μπορώ.

Σας το παραθέτω σε link:

"Τα Παιδιά Ζωγραφίζουν το Χρήμα"

Σκέφτομαι πράγματα αντιφατικά.
Τα παιδιά μας, είναι οι πρώτοι αποδέκτες της κατάστασης που βιώνουμε...Μπορεί όχι άμεσα (δεν ανοίγουν εκείνα την αλληλογραφία της ΔΕΗ), αλλά έμμεσα είναι.
Ο ψυχισμός τους είναι αθωράκιστος, ανοικτός και έκθετος, χωρίς ακόμα να έχει αναπτύξει τις βασικές άμυνες και γνώση για τον τρόπο αντιμετώπισης.
Καλούνται τώρα να τις αναπτύξουν, για να παλέψουν τα νεύρα του μπαμπά, την απόγνωση της μαμάς, το θυμό του δασκάλου, την επίθετικότητα των περαστικών, την αρνητικότητα που σαν νέφος έχει κάτσει πάνω μας, ανάμεσα μας...
Και ταυτόχρονα είναι και εκείνα με τα λιγότερα εφόδια, γνώση και εμπειρία για να υπερνικήσουν την όποια κρίση.
Είναι στη Ρώμη, αλλά δεν έχουν ιδέα πως ζουν οι Ρωμαίοι...
Και οι μόνοι αρμόδιοι να τα εφοδιάσουμε, τα στέλνουμε σε μια μάχη αμαχητί..

Και όμως, αν σε κάποιο βλέμμα υπάρχει η ελπίδα είναι, πάλι, μόνο στο δικό τους...

http://www.flickr.com/photos/kioko/3114569341/
Πως τα καταφέραμε να τα μπουρδουκλώσουμε έτσι;

Αν υπάρχει κάτι με το οποίο ξυπνάω και κοιμάμαι (και πολλές φορές, βέβαια ξεχνάω στη διάρκεια της ημέρας) είναι η σκέψη ότι αν καταφέρνω να παλεύω τη κάθε μέρα, το οφείλω στο παιδί μου και μόνο.

Θες η ιδέα ότι για εκείνη θα πρέπει να χαμογελάω και να κοιτάζω τη φωτεινή πλευρά της ζωής.
Από χρέος και ευθύνη.
Θες γιατί ένα γέλιο της, ένα αθώο αστείο της, μια αγκαλιά και ένα "σ'αγαπώ" από τα χείλια της γκρεμίζουν ακαριαία τη κόλαση που θέλουν να χτίζουν καθημερινά γύρω μου
Θες γιατί απλά αυτά τα αγγελικά πλάσματα είναι η μόνη επαφή μας με τη πνευματικότητα, το Θείο, το ουράνιο.

Θες όλα αυτά μαζί...

Επί του "πρακτέως" τώρα.

http://www.flickr.com/photos/leenmaldives/2112800136/
Ελπίζω να διαβάζετε Αγγλικά, αλλιώς το Google Translate κάνει παπάδες...

Is Greece the most powerful country in the world? - MoneyWeek

Η αντίσταση του λαού στα παράλογα χαράτσια, που δεν χρειάζεται να είναι τίποτα παραπάνω από τη καθυστέρηση των πληρωμών τους, μέχρι νεωτέρας δηλαδή, ενέχει τη πολύ πιθανή έξοδο της Ελλάδος από το Ευρώ, και κατά συνέπεια τη καθολική πτώση του νομίσματος.
Με λιγα λόγια ας καεί το πελεκούδι μια ώρα αρχίτερα για να τελειώσει πια αυτό το (άχρηστο) ύπουλο και αργό βάσανιστήριο που μας έχουν φορέσει.
Να απελευθερωθούμε από το συναίσθημα του φόβου, της τρομοκρατίας και της απελπισίας που "εκείνοι" μας εμφυσούν, με απώτερο στόχο τη στιγνή υποταγή και χειραγώγησή ΟΛΩΝ μας.
Και ναι, η χειραγώγηση δε γνωρίζει από ταξικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς διαχωρισμούς...
Όσο δεν ανήκεις στους λίγους της "παγκόσμιας ελίτ", τους αρχιτέκτονες του σχεδίου, είσαι απλά άλλος ένας από το "νεκρούς χιλιάδες" πάνω στους "τροχούς", η από τους ζωντανούς που "δίνουν το αίμα τους". (αυτό το "'Αξιον Εστί" σε πιο σκονισμένο ράφι της βιβλιοθήκης σας να 'ναι καταχωνιασμένο άραγε...)

Αντ' αυτού να αφιερώσουμε χώρο και χρόνο για να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τα πραγματικά προβλήματα και τις συνέπειες τους, αυτά που άπτονται της πτώσης κάθε αξίας, ιδεολογίας, κάθε αίσθησης αλληλεγγύης, σεβασμού και αγάπης.

Όσο τραβάει η ιστορία με τους δανεισμούς και τα χρέη, τόσο θα μας σφίγγουν το ζωνάρι.
Μέχρι απλά να σκάσουμε...
Αλλά είμαι σίγουρη ότι και τότε, κυβερνήσεις και πολίτες, ακόμα χρεωμένοι θα είμαστε.

Δε ξέρω για εσάς, αλλά εγώ από το να βράσω όπως ο βάτραχος στο ζεστό νερό, προτιμώ να πεινάσω από υλικά και να αρχίσω για πρώτη φορά στη ζωή μου να χορταίνω από ψυχικά αποθέματα.

Και το ίδιο παράδειγμα να ακολουθήσει, ως μέλος της οικογένειας αυτής, και η κόρη μου και όλοι οι μεταξοσκώληκες, που σιγά σιγά θα εκκολαφθούν σε όμορφες, πολύχρωμές πεταλούδες, γεμάτες ελπίδα, σοφία, γνώση και ομόνοια.

Και κάτι δια στόματος Νόαμ Τσόμσκι...
Κάτι από τα πολλά που είπε σε εκείνη τη συνέντευξη...

http://www.flickr.com/photos/kirklanier/2360527801/
«Θα σας πω κάτι από τη δική μου πείρα. Η οικογένειά μου ανήκε στην εργατική τάξη και υπήρχαν πολλοί άνεργοι. Αντικειμενικά τότε η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη απ’ ό,τι είναι τώρα. Υποκειμενικά, όμως, τότε ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα ως προς την προοπτική. Τώρα επικρατεί κυρίως μια τεράστια απελπισία σε σχέση με το μέλλον, ενώ τότε κυριαρχούσε η ελπίδα ότι “δεν έχουμε τίποτε, αλλά μπορούμε να κάνουμε πράγματα για ένα καλύτερο αύριο”. Μαζευόμασταν και κουβεντιάζαμε για το πώς θα βελτιώσουμε την κατάσταση για την οικογένειά μας. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει κάθε μικρή κοινωνική ομάδα και τώρα στην Ελλάδα».


Καλημέρα σας.



Υ.Γ1: Δεν ήταν κι άσχημα για πρώτο τόλμημα...
Τουλάχιστον αυτοεπιβεβαίωσα τη πεποίθηση ότι η γραφή επιφέρει θεραπεία ψυχής (και αν όχι τελικώς τη θεραπεία της, αν μη τι άλλο, τη προσωρινή ανάκτηση των, δυνάμεών της).

Υ.Γ2 : Το θέμα των φωτογραφιών είναι τα παιδιά, μιας και για αυτά θα μιλάω πάντα, έμμεσα ή άμεσα. Προβληματισμένα, χαρούμενα, θυμωμένα, αγνά, ταλαιπωρημένα, ακούραστα, αποφασίστε εσείς πως θέλετε να τα δείτε...

Υ.Γ3: με τόσο μπες βγές εδω μέσα τις τελευταίες εβδομάδες, σουλούπωσα λίγο και το database του blog.
Είναι βέβαια ακόμα σε "work in progress", αλλά ακόμα και έτσι, αυτό το blog προσφέρεται με τις, πέραν των αναρτήσεων, πληροφορίες του και ως σημείο αναφοράς για μαμάδες, μπαμπάδες και όσους έχουν τη τύχη να μεγαλώνουν (με) μικρούς μεταξοσκώληκες γύρω τους.
Αν θέλετε να λαμβάνετε νέα μας μπορείτε να εγγραφείτε και να προσκαλέσετε όσους φίλους θα ενδιαφέρονταν.


Υ.Γ 4: ήταν να μη γράψω τη πρώτη λέξη, όμως έτσι;
Καλά, σκάω!!

3 σχόλια:

  1. έτσι ακριβώς είναι!! τα πας περίφημα. σε λίγο δεν θα σε σταματάμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μ' αρέσεις... ειδικά όταν γράφεις άκατα-μάκατα-σουκουτουμπε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή